Bij de NVVE werken zo’n 140 vrijwilligers. Ze geven presentaties, helpen bij bijeenkomsten, leggen huisbezoeken af en ondersteunen leden bij al hun vragen rond het levenseinde. Om beurten beschrijven vrijwilligers in Relevant een ervaring uit de praktijk. Deze keer: Hermie Monster-Hooijer.
Na verscheidene gesprekken en het advies van een bevriende verpleegkundige die bij Expertisecentrum Euthanasie had gewerkt en aan wie wij veel hebben gehad, is er een aanvraag gedaan bij Expertisecentrum Euthanasie. De aanvraag werd positief beoordeeld. Het duurde enige tijd voor een arts en een verpleegkundige beschikbaar waren. Er volgden huisbezoeken. Het eerste gesprek was oriënterend. Bob kon nog goed aangeven dat hij zo niet verder wilde en zijn leven graag wilde beëindigen. Het was voor hem een schrikbeeld geestelijk volledig af te takelen en zijn waardigheid en controle over zijn leven te verliezen.
Bob leek heel zeker van zijn zaak. Hij wilde dood, maar ging zienderogen achteruit. Het was lastig dat hij vaak niet consequent was in zijn euthanasiewens. Er volgde nog een aantal gesprekken met de arts en verpleegkundige. Bob gaf aan dat hij wel dood wilde, maar kon niet zeggen wanneer. Er is geduldig naar hem geluisterd. Zijn doodswens is concreet met hem besproken, maar Bob gaf in die gesprekken steeds ontwijkende antwoorden.
Van deze onzekere en verdrietige periode heb ik veel geleerd. Het is anders vanuit de theorie te praten dan wanneer je het persoonlijk hebt meegemaakt. Bob is in 2023 op 84-jarige leeftijd overleden. De laatste drie maanden bracht hij door in een verpleeghuis.
Bob kreeg in 2018 cognitieve klachten en concentratieproblemen. In 2020 volgde de diagnose alzheimer. Wij hadden al enige tijd het gevoel dat het duidelijk mis was. Bob wist wat de gevolgen zouden zijn, zijn moeder kreeg op haar 59ste de diagnose. Hij wilde het beslist niet zover laten komen, zijn moeder kwam gruwelijk aan haar einde.
Voor Bob ziek werd, wandelde hij heel veel. Hij liep Kennedymarsen van tachtig kilometer op een dag, liep twee keer naar Santiago de Compostella, vijftien keer de Vierdaagse van Nijmegen en was European Walker. Wandelen was goed voor je hersenen, volgens deskundigen.
Door een verhuizing naar een andere woonplaats moesten wij op zoek naar een andere huisarts. De arts die wij vonden, was bereid om te praten over de wens van Bob op tijd te stoppen met zijn leven. Dat gesprek vond plaats bij ons thuis, maar was zo onaangenaam, zakelijk en met weinig empathie dat wij daar beiden een ongemakkelijk gevoel bij hadden. We besloten niet met deze arts verder te gaan.
Hermie Monster-Hooijer
Ik probeer sinds 2008 op bescheiden schaal een bijdrage te leveren aan het zinvolle werk van de NVVE. Als consulent houd ik spreekuren in Haren (Groningen) en in Assen. Daarnaast bestaat de mogelijkheid voor een huisbezoek, bijvoorbeeld als het lastig is om naar de spreekuurlocatie te reizen. Of als het te bespreken onderwerp meer aandacht vraagt dan een halfuurtje.
Bij huisbezoeken gaat het vaak over euthanasie bij dementie. Tijdens de themabijeenkomsten van de NVVE wordt aan dit thema veel aandacht besteed. In de gesprekken maak ik graag gebruik van een schematisch overzicht dat helpt bij het doorgronden van het ziekteverloop: er is een fase waarin je nog wilsbekwaam bent, maar wilsonbekwaamheid dreigt.
In deze column wil ik mijn eigen ervaring delen, juist omdat mijn persoonlijke ervaring mij heeft gesterkt in de gesprekken die ik voer over dit onderwerp. Ik heb zelf gezien hoe moeilijk het is om de keuze te maken over levensbeëindiging in een nog wilsbekwame fase. Mijn man Bob en ik maakten deze worsteling mee in een verdrietige, wanhopige en uitzichtloze tijd.
Ik probeer sinds 2008 op bescheiden schaal een bijdrage te leveren aan het zinvolle werk van de NVVE. Als consulent houd ik spreekuren in Haren (Groningen) en in Assen. Daarnaast bestaat de mogelijkheid voor een huisbezoek, bijvoorbeeld als het lastig is om naar de spreekuurlocatie te reizen. Of als het te bespreken onderwerp meer aandacht vraagt dan een halfuurtje.
Bij huisbezoeken gaat het vaak over euthanasie bij dementie. Tijdens de themabijeenkomsten van de NVVE wordt aan dit thema veel aandacht besteed. In de gesprekken maak ik graag gebruik van een schematisch overzicht dat helpt bij het doorgronden van het ziekteverloop: er is een fase waarin je nog wilsbekwaam bent, maar wilsonbekwaamheid dreigt.
In deze column wil ik mijn eigen ervaring delen, juist omdat mijn persoonlijke ervaring mij heeft gesterkt in de gesprekken die ik voer over dit onderwerp. Ik heb zelf gezien hoe moeilijk het is om de keuze te maken over levensbeëindiging in een nog wilsbekwame fase. Mijn man Bob en ik maakten deze worsteling mee in een verdrietige, wanhopige en uitzichtloze tijd.
Bob kreeg in 2018 cognitieve klachten en concentratieproblemen. In 2020 volgde de diagnose alzheimer. Wij hadden al enige tijd het gevoel dat het duidelijk mis was. Bob wist wat de gevolgen zouden zijn, zijn moeder kreeg op haar 59ste de diagnose. Hij wilde het beslist niet zover laten komen, zijn moeder kwam gruwelijk aan haar einde.
Voor Bob ziek werd, wandelde hij heel veel. Hij liep Kennedymarsen van tachtig kilometer op een dag, liep twee keer naar Santiago de Compostella, vijftien keer de Vierdaagse van Nijmegen en was European Walker. Wandelen was goed voor je hersenen, volgens deskundigen.
Door een verhuizing naar een andere woonplaats moesten wij op zoek naar een andere huisarts. De arts die wij vonden, was bereid om te praten over de wens van Bob op tijd te stoppen met zijn leven. Dat gesprek vond plaats bij ons thuis, maar was zo onaangenaam, zakelijk en met weinig empathie dat wij daar beiden een ongemakkelijk gevoel bij hadden. We besloten niet met deze arts verder te gaan.
Na verscheidene gesprekken en het advies van een bevriende verpleeg-kundige die bij Expertise-centrum Euthanasie had gewerkt en aan wie wij veel hebben gehad, is er een aanvraag gedaan bij Expertisecentrum Euthanasie. De aanvraag werd positief beoordeeld. Het duurde enige tijd voor een arts en een verpleegkundige beschikbaar waren. Er volgden huisbezoeken. Het eerste gesprek was oriënterend. Bob kon nog goed aangeven dat hij zo niet verder wilde en zijn leven graag wilde beëindigen. Het was voor hem een schrikbeeld geestelijk volledig af te takelen en zijn waardigheid en controle over zijn leven te verliezen.
Bob leek heel zeker van zijn zaak. Hij wilde dood, maar ging zienderogen achteruit. Het was lastig dat hij vaak niet consequent was in zijn euthanasiewens. Er volgde nog een aantal gesprekken met de arts en verpleegkundige. Bob gaf aan dat hij wel dood wilde, maar kon niet zeggen wanneer. Er is geduldig naar hem geluisterd. Zijn doodswens is concreet met hem besproken, maar Bob gaf in die gesprekken steeds ontwijkende antwoorden.
Van deze onzekere en verdrietige periode heb ik veel geleerd. Het is anders vanuit de theorie te praten dan wanneer je het persoonlijk hebt meegemaakt. Bob is in 2023 op 84-jarige leeftijd overleden. De laatste drie maanden bracht hij door in een verpleeghuis. •
Hermie Monster-Hooijer
Bij de NVVE werken zo’n 140 vrijwilligers. Ze geven presentaties, helpen bij bijeenkomsten, leggen huisbezoeken af en ondersteunen leden bij al hun vragen rond het levenseinde. Om beurten beschrijven vrijwilligers in Relevant een ervaring uit de praktijk. Deze keer: Hermie Monster-Hooijer.
